กว่าจะมาเป็น Iwit diary

ผมชื่อวิทย์ครับ จริงๆแล้วผมเป็นคนที่ไม่เคยที่จะได้เล่นคอมพิวเตอร์ หรืออีกอย่างก็คือไม่มีจะเล่นอ่ะครับ ทำให้ผมไม่เก่งคอมฯ เลยจนเมื่อผมได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย ทำให้ผมได้เจออะไรต่อมิอะไรมากขึ้น ต้องพาตัวเองให้รอดในสังคมแห่งการเรียนรู้ ผมจึงจำเป็นต้องมีคอมฯ สักเครื่อง และแล้วฟ้าก็เป็นจัยเมื่อผมเรียนได้ สามกว่า อาผมเลยซื้อคอมฯให้เครื่องนึง ผมเลยได้โอกาสที่จะศึกษาเรื่องเกี่ยวกับคอมฯ อย่างเต็มที่ ผ่านมาแล้ว สองปีจากวันที่ผมได้ศึกษาอย่างจริงจัง จนวันนี้ก็มีเพื่อนๆหลายคนที่เข้ามาให้ผมช่วยเหลือเรื่องคอมฯ

มีปัญหาหรือจะคุยเรื่อยเปื่อย ตามนี้ครับ wit_kp@hotmail.com

รับฟังทุกเรื่องครับตั้งแต่เรื่องตัวเอง ครอบครัว คนรัก (กลายเป็นคนของสังคมซะงั้น)

วันพฤหัสบดีที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556

ปัญหาที่ถาโถมเข้ามาในชีวิต

ผมว่าคนเราต้องมีเวลาที่เรียกว่า "ท้อแท้" แอบเข้ามาในชีวิต อาจมาแปบๆแล้วก็ออกไป หรือมาแล้วอยู่กับเราซะยาวนาน

ซึ่งไอตัวท้อแท้ที่เข้ามาในชีวิตเรา ก็ชั่งเป็นตัวที่น่าเบื่อซะเราไม่อยากจะทำอะไรต่อไป ไม่ว่าเหตุที่ทำให้ไอตัวนี้เกิดขึ้นมานั้น

จะมีได้มากมายหลายเหตุการ ไม่ว่าจะเป็นปัญหา เกี่ยวกับคนรัก คนในครอบครัว เรื่องงาน เรื่องเงิน ฯลฯ แต่สุดท้ายไอตัวนี้มันก็อยู่

ไปซะทุกที่ ทุกเหตุการณ์

ผมก็เป็นอีกคนที่หลายๆครั้ง ไอตัวนี้มันเข้ามาโดยเราก็ยากที่จะควบคุมมันได้ในเวลาอันสั้น แต่ผมก็ต้องมีวิธีที่จะจัดการกับไอตัว

ที่มันเข้ามานี้ให้ออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ บางครั้งมันมาแบบชั่วขณะ แต่ก็ทำให้ผมแทบเป็นบ้า หรือบางครั้งก็พยายามขับไล่มัน

ด้วยการทำร้ายตัวเอง แต่สุดท้ายผมก็เจอวิธีที่ทำให้ไอตัวนี้ มันออกจากตัวผมไปอย่างรวดเร็ว แค่คำเพียงสามคำ " ชั่งหัวแม่งงง "

อาจเป็นคำที่ไม่สุภาพเท่าไหร่นัก แต่ผมก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาได้เยอะ

หากใครที่ผ่านมาเห็นโพสต์นี้ แล้วกำลังมีไอตัวนี้อยู่กับคุณ ลองใช้คำที่ผมใช้ดูครับ ใช้แล้วก็กลับไปนั่งพัก นิ่งๆ อาจทำให้คุณ

แก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว อย่างที่คุณอาจคิดไม่ถึงก็ได้ว่า คุณทำไปได้ยังไง


ขอให้ไอตัวท้อแท้ หลุดออกไปจากคนที่กำลังมีไอตัวนี้ใกล้ๆได้โดยไวครับ ไอตัวนี้จะอยู่หรือไปสุดท้ายก็อยู่ที่ตัวเราเองนะครับ